Aan 800 woorden heb ik niet genoeg, ik zou er een boek over kunnen schrijven.
In april 2005 werd bij mij borstkanker vastgesteld en bij diverse disciplines werden foutjes, fouten gemaakt tot regelrechte blunders begaan. Ook de bejegening is bij diverse hulpverleners nog ver onder de maat.

Ik ga hier niet in op details, maar wil wel zeggen dat ik vanaf het eerste begin gebruik heb gemaakt van het patiëntenklachtenbureau dat ieder ziekenhuis hoort te hebben. Heb ook een klacht ingediend bij de klachtencommissie, maar heb het gelaten bij een bemiddelingsgesprek omdat ik, na zware chemokuren, niet de puf had om nog verder te gaan en de boodschap was begrepen.

Achteraf heb ik over alles wat ik aankaartte gelijk gekregen, heel wat keren 'sorrie, dat had niet mogen gebeuren' te horen gekregen, maar dan heb je het wel eerst allemaal voor je kiezen gehad!

Nu ben ik ook werknemer van hetzelfde zorgconcern en wat ik rond mijn re-integratie heb meegemaakt is met geen pen te beschrijven. De or en vakbond zijn diverse malen voor mij in de bres moeten springen.

Ik heb veel gehad aan de site www.ziekenmondig.nl. en het bestelde boekje.
Mijn ervaring is dat nog veel te weinig mensen gebruik maken van de mogelijkheden die er tegenwoordig zijn.

Besef goed, dat je naast patiënt, ook een betalende klant bent die recht heeft op service. Als we onze ervaringen op de juiste plaatsen blijven vertellen, moeten de zorgverleners veranderen.
Vergeet tevens niet om een complimentje uit te delen als iets prima verloopt, dat horen ze ook maar weinig.

Door gebruik te maken van diverse 'uitlaatkleppen' heb ik in iedere geval mijn geestelijke gezondheid kunnen bewaren, de lichamelijke kant blijft afwachten.

Wilma.