Gevestigde geneeskunde is bedreiging voor (terminale) zorg

Liefdevolle zorg heeft ook een helende werking. Er is wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat dezelfde medicatie of zelfs operatie beter effect heeft in combinatie met liefdevolle zorg.

Het voornaamste kenmerk van liefdevolle zorg is dat de persoon, cliënt, waarop deze zorg zich richt, wordt gezien als heel medemens en nooit als voorwerp van zorg.

De gevestigde moderne technische geneeskunde maakt van de patiënt wel een voorwerp van behandeling. Veelal zelfs gereduceerd tot slechts een fysiek stukje van dit voorwerp. Alleen het hart of een gewricht, etc.

Wie kent niet de treurige voorbeelden:

De cytostatica die de laatste maanden van iemands leven extra verzwaren door de bijwerkingen, valse hoop en moeizame controle-bezoeken als voorwerp bij de specialist.

De pacemaker waarmee doodgaan veel te moeilijk wordt.

De ongewenste reanimatie.

De onnodige spoedopnames van uitbehandelde patiënten voor toch nog weer wat technische diagnostiek hoewel die voor de palliatieve medicatie weinig relevant is.

De autoritaire arts met een te hoge dunk van zijn beperkte therapeutische mogelijkheden.

De heroïsche grote operatie enkele dagen of maanden voor het overlijden.
 

De voorbeelden laten zien hoe de technische protocollaire geneeskunde van de medemens in nood een voorwerp maakt. Mensen die liefdevolle zorg geven weten dat deze geneeskunde averechts werkt waar het gaat om zaken als acceptatie, inkeer, harmonie, genezing, wezenlijk contact, menswaardig sterven.

Hoe maken wij een einde aan het primaat van de technische geneeskunde, zeker daar waar liefdevolle zorg het voortouw dient te krijgen?