Ik herken dat mensen symptomen niet serieus nemen. Echter als ze eenmaal naar de dokter gaan geven ze hun lot direct uit handen! Zo ook ik: 20 jaar geleden is mijn milt verwijderd, omdat er geen duidelijke verklaring was voor de afbraak van mijn witte bloedcellen. Als ik me in die tijd stootte, kreeg ik al heel snel een blauwe plek. En die stopte niet. Met de dagen breidde het zich geleidelijk uit. Na een week zo te hebben gelopen (en gewerkt) drong mijn vader aan om toch eens naar het ziekenhuis te gaan. Ik werd direct opgenomen, want bij een klein ongelukje zou ik al doodgebloed zijn. Het bleek dat ik bijna geen witte bloedcellen meer overhad en het bloed niet kon stollen. Ze hebben me om lieflijke wijze ontvangen en verzorgd, dat wel. Maar waar ik aan leed was niet bekend. Het voorstel was om enkele weken prednison te gebruiken om te zien of dat hielp. Als dat niet aansloeg moest de milt eruit, ondanks dat daar niet de oorzaak lag, maar dat zou wel helpen. Enfin, de milt moest eruit.

In die tijd had ik ook een eigen bedrijf en ik werkte me drie slagen in de rondte. Dat deed ik met een zakenpartner die jaren ouder was dan ik, en op winstbejag uit bleek te zijn. Hij zette me enorm onder druk, ondanks dat ik al vele overuren draaide. Ik was te onervaren en kon niet met de druk omgaan.

Nu weet ik dat ik op natuurlijke wijze hersteld was, als ik direct het contact met die zakenpartner verbroken had en een periode van rust en bezieling ingelast had. Pas jaren later ben ik het verband gaan zien tussen de stress en mijn vage symptoom. Ik ben van mening dat een doorvragende arts de splenectomie had kunnen voorkomen, of op z’n minst had kunnen vaststellen wat het verband zou zijn met de stress. Pech voor mij, misschien nu leerzaam voor een van de lezers.

Robert