Onlangs hoorde ik van een ingrijpende behandeling tegen kanker die naar de patiënt achteraf meende, was opgedrongen.
Dat hoort natuurlijk niet. Hoe kan zoiets dan komen?
U kunt bijvoorbeeld te maken hebben met een "overheersende dokter".
Het kan ook anders gaan bij een gecompliceerde patiënt.
De artsen hebben een patiënten-overleg met alle betrokken specialisten, radioloog, patholoog-anatoom, etc.
Daar wordt naar eer en geweten overlegd wat de beste reguliere behandeling is voor de patiënt.
Eén van de specialisten krijgt vervolgens de taak om het behandelplan met de patiënt te bespreken.
U kunt zich voorstellen dat deze dokter niet graag daarna aan zijn collega's wil vertellen dat hij de patiënt niet heeft weten te overtuigen.

Ziekenhuizen moeten dit anders regelen
Zorg dat voor de artsenvergadering duidelijk is wie de eindverantwoordelijk specialist is van de patiënt. Deze dokter moet voor de vergadering met de patiënt uitgebreid spreken en zorgen dat hij de opvattingen en verwachtingen van de patiënt met betrekking tot ziekte en (reguliere) behandeling kent. In de artsenvergadering kan dan rekening worden gehouden met de mening van de patiënt. Het behandelplan moet vervolgens als een voorstel door de hoofdbehandelaar met de patiënt worden besproken en voorzien van alle informatie over kansen en risico's.
Mocht een kankerpatiënt bedenktijd willen dan heeft hij daar recht op. Ook een keuze van een patiënt voor een andere niet reguliere complementaire behandeling verdient respect van de specialist. In veel reguliere Engelse klinieken worden patiënten die alternatief kiezen goed gevolgd door de reguliere specialist met de bedoeling om meer inzicht te krijgen in de werking van een aantal complementaire behandelingen. Dat lijkt mij verstandig beleid, beter dan verketteren en beter voor de patiënt.