Na een auto-ongeluk 12 jaar geleden constateerde men een wiphlash. Foto's waren niet nodig volgens huisarts. Na nog een valpartij op mijn kin bleek er echter meer aan de hand. Ik had direct uitval van benen en overgevoeligheid van mijn armen. Kneuzing ruggemerg en bijna afknelling, wat een dwars-leasie kan geven.

Ik ben zelf medisch onderlegd (röntgenlaborante) dus kon ik alles goed volgen en kon mijn eigen foto's beoordelen, mede doordat de afwijkingen overduidelijk zijn. Het advies was fysiotherapie in combinatie met medicijnen. Ik kreeg te horen dat ik vooral niet te moeilijk moest doen volgens de neuroloog. Na aandringen kreeg ik een aantal maanden later een second opinion. Ik werd direct op de operatielijst gezet om dwarsleasie te voorkomen. Ook werd een tractie aangebracht. Het werd een spoedoperatie omdat mijn klachten sterk verergerden. Opmerking van mijn huisarts: "je laat je toch niet zomaar opereren"? Hij vindt patienten blijkbaar erg eigenwijs  en vindt dat ze hun mond moeten houden.

De operatie was geslaagd. Wel bleven er nog restklachten. En wat ook steeds met revalideren en therapie onderhouden moet worden. Er werd vermeld dat de tussenwervelschijf verwijderd is, maar dat er geen wervels vastgezet zijn. Ze kunnen nog eens zakken. En jawel, 2 jaar geleden zakte een wervel en komt op twee plaatsen tegen het ruggemerg aan geklemd. Ook nu is er weinig medewerking van huisarts en neuroloog. Ik zelf wilde immers alleen foto's laten maken en naar ziekenhuis Utrecht waar ik de eerste keer ben geholpen. Klachten verergerden en enige spoed was nodig, daar ik goed de symptonen ken van volledige dwarsleasie. Zelfs dossiers en foto's wilde men mij niet geven.

Weken gaan er overheen. Uiteindelijk staat er een spoedoperatie in Utrecht, procedure doorlopen, arts-assistent, arts enz. Ondertussen verslechterde mijn conditie steeds verder. Kerst kwam er tussendoor, dus spoed laat op zich wachten. Toen nam ik maar het heft in eigen handen. Zoekend op internet kwam ik op de site van een neurochirurg in ziekenhuis Aalst (Belgie) terecht. Mijn man heeft foto's meegenomen en is direct afgereisd. Zij schrokken zich te pletter. 'Waar is uw vrouw? Ze heeft nu een operatie nodig!' Natuurlijk had ik eerst toestemming nodig van mijn verzekering. Ook nog navraag gedaan bij 2 klinieken in Nederland, maar patienten uit eigen regio gaan daar voor waardoor ik misschien nog wel paar maanden had moeten wachten. Uiteindelijk na 2 dagen zijn er carbon-blokjes geplaatst op twee niveau's [met toestemming]. Ik vraag me af, als ik niet medisch onderlegd zou... Zou ik eeuwig in een rolstoel hebben gezeten?

Ik heb nog klachten, en die blijven ook. Maar ik blijf positief en doortrainen en zoeken naar mogelijkheden. Ik heb wel heb echt mijn buik vol van communicatieproblemen, het niet serieus nemen van patienten, het afschuiven op andere discipline's, verzekeringen die liever nog meer willen betalen als het fout gaat, etc... De omgekeerde wereld en veel bureaucratie. Ik ben super geholpen in Belgie en kan er goed terecht, kan direct advies vragen via telefoon of mail. Hier kan Nederland nog wat van leren. Klantvriendelijk en zoeken naar oplossingen. Gelukkig heb ik ook een andere huisartsenpraktijk gevonden waar ik klantvriendelijk geholpen wordt. Mijn verhaal is om de ogen open te krijgen en verbeteringen aan te brengen in de gezondheidszorg door patienten als klanten te behandelen.

Groetjes en hopelijk geeft dit steun aan een ieder die het kan gebruiken,

Stefanie, 41 jaar [eerste OK 29 jaar]