Begin november 2007 begon onze dochter van 2 maanden oud over te geven. 's avond zaten wij meteen op de doctorspost. Ik ben zelf jeugdarts en weet wat er allemaal mis kan gaan. Wij werden gerustgesteld en kregen het advies om de volgende dag contact op te nemen met onze huisarts. Dat hebben wij gedaan en omdat het overgeven bleef zijn wij doorgestuurd naar het ziekenhuis(dag 2). Nadat onze dochter onderzocht is zijn wij weer naar huisgestuurd met het advies dat wij zo nodig de huisarts weer zouden moeten bellen. Dag 3: zij bleef overgeven en 's avonds begon de diarree. Ze kreeg borstvoeding en dan is het moeilijk inschatten of ze voldoende vocht binnen houd. Wij waren al 3 keer bij artsen geweest en dachten het toch nog maar even aan te kijken. Dag 4 (een zaterdag): wij maakte ons toch zorgen en hebben \'s ochtends meteen contact met de doctorspost opgenomen. Wij konden om 10 uur komen. Wij waren netjes op tijd voor de afspraak maar hebben een uur in de wachtkamer moeten wachten met een zieke baby, wij werden pas om 11 uur geholpen. De wachtkamer zat helemaal vol met hoestende en zieke mensen, geen fijne plek voor een zieke baby!!! De huisarts heeft onze dochter onderzocht en een heel verhaal gehouden dat artsen zich snel te veel zorgen maakte en dat hij ons kon "gerust stellen". Mochten wij het niet vertrouwen dan zouden wij de volgende keer naar het ziekenhuis doorgestuurd worden. In 4 dagen tijd waren wij al bij 4 artsen(3 keer een huisarts en één keer de kinderarts) geweest en elke keer naar huisgestuurd (zonder dat er bloed onderzoek gedaan is). Een paar uur nadat wij bij de doctorspost geweest waren lag ze er lusteloos bij. Wij zijn vertrokken richting doctorspost maar onderweg hebben wij besloten het ziekenhuis te bellen en te vragen of wij meteen daar naar toe mochten komen. Er waren 6 kinderen voor ons, en wij zouden moeten wachten, maar de kinderarts zei dat wij mochten komen. Op aankomst in het ziekenhuis zag de verpleegkundige onze dochter en zij gaf aan dat wij haar meteen moesten volgen. Er bleek sprake te zijn van zeer ernstige uitdroging, 3 uur later zat ik met haar in de ambulance naar de intensive care van een academisch ziekenhuis omdat het ziekenhuis waar wij waren haar niet voldoende zorg konden bieden. Er was dreigende nierfalen, en kans op hartritme stoornissen. Na een nacht op de intensive care kon ze gelukkig naar een kamer op de kinderafdeling. Ze is nog ernstig ziek geweest en heeft 10 dagen in het academisch ziekenhuis gelegen. Het is onduidelijk waarom haar herstel zo traag is geweest. Er is geen viraal of bacteriele verwekker aangetoond. Ze heeft wel dubbele antibiotica kuur gekregen. Ze is nu 20 maanden oud en het gaat goed met haar, ze is gezond! De belangrijkste les die ik aan andere ouders mee zou willen geven is wees alert, vooral bij baby's! Achteraf had de huisarts op dag 4 ons moeten doorsturen of in iedergeval bij haar bloed moeten laten prikken. Baby's kunnen snel uitdrogen, door overgeven en helemaal als er ook diarree bij is. Ik weet dat, ik heb dat als arts geleerd, daar was ik bang voor en toch overkomt het mij. Ik maakte mij zorgen maar heb mij te veel vastgeklampt aan de "geruststelling" van mijn collega's. Als je het als ouder niet vertrouwd of als je je echt zorgen maakt vraag dan om een doorverwijzing. Helaas gaat het soms om leven en dood, kom dan op voor je kind, vecht er voor. Je hebt niet voor niets een "intuitie", hoewel dit soms moeilijk te voelen is in zo'n stressvolle situatie en na slapeloze nachten.

Jeugdarts