In 1978 ben ik begonnen als weekendhulp in een somatisch verpleeghuis. Ik was toen zestien. Tien jaar later ben ik als praktijkbegeleidster huilend de deur van het vierde verpleeghuis waar ik werkte uitgelopen en ben er niet weer teruggegaan. Ander werk gezocht omdat ik doorkreeg dat ik mijn twee handen en mijn hart wel kon blijven gebruiken, maar nooit wezenlijk iets zou kunnen veranderen aan de wantoestanden. De reportage van 1 en 2 mei bewijzen dat ik het destijds goed gezien heb, want er is in al die dertig jaren geen klap veranderd. Het ligt niet expliciet aan het opleiden,aan geld of aan het willen privatiseren vanuit de AWBZ. Waar het wel aan ligt is de verderfelijke mentaliteit van onze maatschappij.

Zodra iets genant wordt en te dichtbij komt,draaien mensen zich weg. Oh wat zijn we allemaal goedgeefs aan Afrika als we de beelden op tv zien, je doneert een paar euro en je voelt je weer goed. Hele acties op tv als er rampen zijn worden bekeken door miljoenen kijkers, ach en wee..wat leven we toch mee. Zolang we het niet zelf hoeven te ruiken en de slachtoffers moeten aankijken die ons uitleg vragen over het hoe en waarom. Ome Jan van drie huizen verderop die op de hoek in een verpleeghuis zit en niet te eten krijgt, de hele dag in urinelucht van hemzelf of de buurman zit, dat komt te dichtbij, dat is te genant dus keren we ons er van af..want je zal maar in de stank erbij moeten gaan zitten om de man zijn boterham te geven, stel je voor dat die die ontlasting aan je kleren krijgt..nee verschuil je achter je voordeur en kijk niet achterom want daar zijn toch van die vrijwilligers voor. En de politiek die moet zich schamen, die zou hier iets aan moeten doen.. Ik liep me dagelijks de blubber om te kunnen voldoen aan de zorgvraag en zo liepen er vele collega's met mij stuk.Er is gewoon simpelweg niemand onder de verantwoordelijken die het zich aantrekt, dat is het probleem. Het is deels een klasseprobleem..Pas als politici zelf gepensioneerd zijn en /of er via familie mee in aanraking komen zien ze in wat er loos is en zijn ze zelf niet meer in staat om er daadwerkelijk actie op te ondernemen.

Ik denk dat er genoeg goede zielen zijn die dit werk willen doen, er kan altijd meer aandacht naar opleiding en er zal altijd behoefte zijn aan meer geld. Maar zolang het management,directies en politici zijn die hier verantwoordelijk voor de uitvoering zijn zal er altijd te weinig betrokkenheid zijn en zal de situatie ook nooit veranderen. Het interesseert het gros van hen en de rest van de nederlandse bevolking gewoon geen zak dat er om de hoek mensen honger hebben , in hun urine zitten en in de hel leven en veel verdriet hebben. Ze zitten achter een paar stevige muren en als je niet wilt wordt je er niet mee geconfronteerd en dat is wel zo lekker. Te genant voor woorden, dus daar draai je maar liever je rug naar toe... geef volgende week wel weer een paar euro an Afrika...zo en dan gaan we weer verder met de orde van de dag.

Marijke