Voltooid leven.

Het recente “voltooid leven initiatief”  van enkele BNers beoogt effectuering van het recht op zelfbeschikking over de eigen dood. Wat mij betreft staat het recht op zelfbeschikking over je eigen dood niet ter discussie en dat zal voor de meeste medeburgers gelden. Ook vind ik net als de meeste mensen dat het niet nodig zou moeten zijn om voor de trein of van een flat te springen om dit recht uit te oefenen. Waar ook iedereen het mee eens zal zijn, is dat we elkaar in nood moeten helpen en zo mogelijk elkaars levenszin versterken met liefdevolle aandacht. Toch valt niet te ontkennen dat je ondanks liefdevolle zorg in een situatie kunt komen dat je het genoeg vindt, door psychische of lichamelijke problemen of gewoon door uitputting.

Waarom is het dan maatschappelijk een probleem?

Dat komt voort uit het feit dat één of meer medemensen medeverantwoordelijk worden als zij de pillen verstrekken die voor de zelfdoding gebruikt worden. We zijn nog steeds niet verder dan een matig functionerende euthanasiewet met dokters als scheidsrechters over je euthanasie of zelfdoding. De “voltooid leven BNers” willen de normen verruimen, dus niet meer beperken tot uitzichtloos ondragelijk lijden. Probleem blijft ook bij dit initiatief dat er anderen moeten scheidsrechteren over het verzoek om dodelijke pillen. Ook al zijn het dan geen artsen maar andere speciale hulpverleners het is geen werkelijk recht op zelfbeschikking.

Recht op zelfbeschikking over de eigen dood werkelijk erkennen,
Daarvan is alleen sprake als een ieder de zelfdodingsmiddelen in de apotheek kan kopen. Ik wil als de tijd daar is, niemand medeverantwoordelijk maken voor mijn keuze en ik wil ook niemand als scheidsrechter over mijn recht op zelfdoding. Dan rest mij zelfdoding door te stoppen met eten en drinken of door langs slinkse wegen zelf tijdig de pillen in huis te halen.