Al heel wat jaren heb ik ervaringen met artsen, vooral met internisten. Mijn ervaringen zijn vooral positief, de communicatie tussen mij en de internisten (maar ook de huisartsen) gaat vooralsnog voortvarend. En dit terwijl ik een totaal andere visie heb op ziekte en gezondheid.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat de meeste artsen heel goed weten wat ziektes zijn, maar niet zo veel benul hebben van wat gezondheid is. Daarnaast vind ik dat ik geen ziekte heb maar dat ik ziek ben. Ik deel mijn visie vaak met artsen maar laat wel de mens-arts in zijn/haar waarde, ook de medische wetenschap heeft zijn waarde. Anders was ik niet onder controle geweest bij menig arts.

Waar ik moeite mee heb is de balans zien te vinden tussen meebewegen met de wil van de arts en mijn grenzen aangeven, zeker als de desbetreffende arts een ‘echte wetenschapper’ is die erg autoritair overkomt. Dat zou bijvoorbeeld voor kunnen komen als de arts naar bepaalde statistieken kijkt en ik niet in statistieken geloof omdat dat niet zoveel over mij als persoon zegt. Of als de arts ergens ‘bewijs’ voor heeft en ik niet geloof in bewijs omdat bewijs meestal door een andere wetenschapper wordt weerlegd.

Ik probeer altijd in oogschouw te houden dat de arts mij probeert te helpen en werkelijk denkt dat dat op zijn/haar manier het beste gaat. Daarom waardeer ik altijd zijn/haar idee maar confronteer hem/haar wel met het feit ik alleen geholpen kan worden door een ander en niet genezen.

Jasper